ในดินแดนที่แสนจะไกลโพ้น ยังมีเจ้าชายหนุ่มน้อยผู้มีจิตใจดีงามคนหนึ่ง

ซึ่งทุก ๆ วันเจ้าชายจะไปเดินเล่นในสวนซึ่งติดกับชายป่าอันเป็นที่อาศัยของหงส์น้อย

เป็นเวลาเนิ่นนานมาแล้วที่เจ้าชายไม่เคยรู้เลยว่าหงส์น้อยตัวนี้แอบหลงรักเจ้าชาย

และทุกวันก็เฝ้ารอคอยเวลาที่เจ้าชายจะเข้ามาเดินเล่นในสวน

หงส์น้อยประทับใจในตัวเจ้าชายที่เจ้าชายมักจะคอยช่วยเหลือสัตว์ต่าง ๆ

รวมถึงคนอื่น ๆ ที่ได้รับความเดือดร้อนอยู่เสมอ จนกระทั่งวันหนึ่ง

โชคชะตาทำให้หงส์น้อยได้รับบาดเจ็บจากการถูกนายพรานยิงที่ปีกอย่างสาหัส

หงส์น้อยตกลงมาบนพื้นหญ้าในสวนของเจ้าชายพอดี

เป็นเวลาเดียวกับที่เจ้าชายมาเดินเล่นในสวนตามปกติเหมือนทุกวัน

เมื่อเจ้าชายเห็นหงส์น้อยจึงรีบเข้าไปช่วยเหลือ

เจ้าชาย:" โอ.หงส์น้อยที่น่าสงสาร เธอคงเจ็บปวดมากสินะ..ใครกันช่างใจร้ายทำเธอได้ลงคอ"

หงส์น้อย:"เจ้าชาย ฉันดีใจที่ได้พบเธอจ้ะ ช่วยฉันด้วยนะฉันคิดว่าฉันกำลังจะตาย"

เจ้าชาย:" ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ เธอจะต้องไม่เป็นอะไร ฉันจะดูแลเธอเอง"

จากนั้นเจ้าชายก็คอยดูแลรักษาอาการบาดเจ็บของหงส์น้อยอย่างใกล้ชิด ทุกๆ วัน

จนหงส์น้อยหายเป็นปกติ ทั้งคู่เกิดความผูกพัน

เจ้าชายขอให้หงส์น้อย อาศัยอยู่ในสวนของเจ้าชายตลอดไป

และเกือบทุกๆ วัน ที่เจ้าชายจะมาหาหงส์น้อย เล่าสิ่งต่างๆ ที่เจ้าชายได้ไปพบเจอ

รวมถึงพูดคุยปรับทุกข์ เมื่อเจ้าชายไม่สบายใจให้หงส์น้อยฟังเสมอ

แต่หงส์น้อยก็เข้าใจดีว่าเธอไม่สามารถที่จะช่วยแก้ไขปัญหาหรือแบ่งเบาความทุกข์ร้อน

ของเจ้าชายได้เลย เวลาที่เขามีปัญหาหงส์น้อยทำได้แค่เพียงร้องเพลงที่เธอเข้าใจไปเอง

ว่ามันไพเราะที่สุดในชีวิตให้กับเจ้าชายฟัง

เจ้าชาย:"โอ...ได้โปรด หยุดเถอะหงส์น้อย...ฉันเข้าใจนะว่าเธอคงจะพยายามทำให้ฉัน

เพลิดเพลินและรู้สึกดีขึ้นด้วยการฟังเสียงเธอร้องเพลง และตอนนี้ ฉันก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว

เพราะอะไรรู้ไหม เพราะฉันรู้สึกว่าเรื่องที่ฉันเจอมามันยังแย่ น้อยกว่าการต้องทนฟังเสียง

ร้องเพลงของเธอน่ะสิ"

หงส์น้อย:" จริงเหรอเจ้าชาย...ฉันขอโทษด้วยนะ...แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ดีใจที่ได้ทำให้เธอ

รู้สึกดีขึ้นนะ"

เวลาผ่านล่วงเลยไป...เป็นอีกวันหนึ่งที่เจ้าชายมาพบหงส์น้อยด้วยสีหน้าท่าทางเศร้าและหม่นหมอง

หงส์น้อย:" เจ้าชาย เป็นอะไรไป...ทำไมเธอถึงเศร้าอย่างนั้นเล่า"

เจ้าชาย:" หงส์น้อยจ๋า...ฉันรู้สึกแย่เหลือเกิน...ฉันรู้สึกคิดถึงเจ้าหญิงเหลือเกิน ทำอย่างไร

เจ้าหญิงถึงจะหันมามองฉันบ้าง ทำไม เจ้าหญิงถึงไม่เข้าใจความรักที่ฉันมอบให้เขาเลย

หงส์น้อย:" เจ้าชายน้อยจ๋า...เธออย่าโศกเศร้าไปเลยได้ไหม...เธอเป็นคนอ่อนโยนและมี

จิตใจที่ดีงาม สักวันหนึ่ง เจ้าหญิงจะต้องรับรู้ถึงความรู้สึกของเธอ และรักเธออย่างแน่

นอนจ้ะ ฉันเชื่อมั่นอย่างนั้น

หงส์น้อยตอบเจ้าชายด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย รู้สึกเสียใจ และสงสารเจ้าชายยิ่งนักยังไง ๆ

เจ้าชายก็เกิดมาคู่กับเจ้าหญิงอยู่วันยังค่ำ ไม่มีวันที่เจ้าชายจะหันมามองเราอย่างแน่นอน

หงส์น้อยได้แต่คิดอยู่ในใจ...

ทุกๆ วันที่เจ้าชายเอาแต่โศกเศร้า เพราะความรู้สึกคิดถึงเจ้าหญิง...หงส์น้อยก็เฝ้าพยายาม

ทำทุกวิถีทางเพื่อให้เจ้าชายกลับมาดีเหมือนเดิม...แต่เธอก็คงทำได้เพียงแค่หวัง...และเฝ้า

รอไปอย่างนี้เท่านั้น...ไม่มีวี่แววว่าเจ้าชายจะดีขี้นได้เลย...

วันหนึ่งเจ้าชายกับหงส์น้อย นั่งคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เหมือนกับทุกวัน...ก็มีลูกดอกวิ่ง

ออกมาจากในป่า ปักเข้าที่ใกล้หัวใจของหงส์น้อย..นายพรานคนเดิมที่เคยทำร้ายหงส์

น้อยนั่นเอง...ขณะที่ยิงนายพรานไม่ทันสังเกตเห็นเจ้าชาย เมื่อเข้ามาใกล้จึงตกใจมาก

แล้วรีบหนีไป

เจ้าชาย:"หงส์น้อย เธอต้องไม่เป็นอะไรนะ ฉันจะรักษาเธอให้หายเหมือนกับครั้งก่อนไง

ที่ฉันเคยช่วยเธอเอาไว้ เธออย่าตายนะ

หงส์น้อย:" ฉันคงไม่รอดหรอกนะเจ้าชาย ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งที่แล้ว ฉันบาดเจ็บหนัก

กว่าเดิมนัก เธอคงช่วยฉันไม่ได้ แต่เจ้าชายน้อย ฉันขอถามอะไรเธอสักอย่างเป็นครั้งสุด

ท้ายว่า เธอเคยรักฉันบ้างไหม?"

เจ้าชายมองดูหงส์น้อย ที่อยู่ตรงหน้า แล้วตอบว่า "ฉันรักเธอจ้ะ หงส์น้อย เธอเป็นเพื่อนที่

ดีที่สุดที่ฉันมี ...แต่ฉันรักเธอได้แค่เพื่อนเท่านั้น...เพราะฉันไม่สามารถจะมอบหัวใจรักให้

ใครได้อีก เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างทั้งชีวิตของฉันได้ให้เจ้าหญิงไปหมดแล้ว...ฉันขอโทษนะ"

หงส์น้อยมองเจ้าชายด้วยสายตาแห่งความเข้าใจ และตอบว่า "ไม่เป็นไรจ้ะเจ้าชาย ฉันไม่

เคยโกรธเธอเลย ได้แต่ขอบคุณในโชคชะตา เท่านั้น ที่ช่วงเวลาหนึ่งทำให้ฉันได้มาอยู่

ใกล้ชิดกับเธอ...ได้รับสิ่งดีงามที่มาจากใจของเธอ...ก่อนที่ฉันจะจากไป ฉันอยากให้เธอ

รับรู้ไว้นะ ว่าฉันมีความสุขมาก ตลอดช่วงเวลาที่ได้มีเธอ...เธออย่าเสียใจเลยนะที่เธอไม่

อาจจะรักฉันได้...ฉันขอเพียงเธอจงรู้เอาไว้นะว่าฉันจะคอยมองดูเธอ...

เป็นกำลังใจอยู่ข้าง ๆ เธอเสมอ

ทุกครั้งเมื่อเธอหมองหม่น หรือมองไม่เห็นใคร ขอให้เธอรู้ไว้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียว เธอ

จะยังคงมีฉันอยู่เสมอ ขอเพียงแค่เธอไม่ลืมฉัน ขอเพียงเธอแหงนมองดู บนฟ้า ในยามค่ำ

คืน เธอจะมองเห็นกำลังใจ ที่ฉันส่งผ่านดวงดาวนับร้อยล้านดวง ลงมาเพื่อเธอ...ขอให้

เธอได้สมหวังในความรักกับเจ้าหญิงนะ...ฉันขอลาก่อนนะจ๊ะ...

THE END.

1.ถึงวันนี้เจ้าชายก็ยังคงรอความรักจากเจ้าหญิงต่อไป...

2.อย่าเสียใจกับหงส์น้อยเลยนะคะ...เพราะหงส์น้อยเข้าใจและเปลี่ยนมุมมองความรักใหม่

โดยมีความเชื่อว่าความทุกข์ ที่เกิดจากการที่เราเห็นคนที่เรารัก มีความสุขกับคนอื่นมัน

ย่อมน้อยกว่า ความทุกข์ที่ ได้รู้ว่าเมื่อคนที่เรารักเค้าอยู่กับเราแล้วไม่มีความสุข...

.