วันนี้คิดชื่อ เอนทรี่ ยากที่สุดอย่างที่ไม่ เคยเป็นมา ก่อนค่ะ...
ทั้งๆ ที่ทุกครั้งก่อนจะเขียนเรื่องราว ก็มักจะต้องมีชื่อ เอนทรี่เอาไว้แล้วอยู่ในหัวเสมอ
แต่ตอนนี้....ทุกสิ่งว่าง เปล่า...
เขียนไม่ออกไปเสียเฉยๆ ทั้งๆ ที่ ยังมีเรื่องอะไรอีกมาก มายที่ยังอยากจะเขียน
ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่อยากจะเล่า.... แต่ตอนนี้ไม่รู้จะบอกยังไงค่ะ
พูดได้แต่เพียงว่ารู้สึกดีกับที่นี่ มากมายเหลือเกิน...จนไม่อยากที่จะทำแบบนี้....
การที่ใครซักคนจะมาอยู่ตรงจุดนี้ได้...
คงไม่ใช่ แค่ระยะทางที่มันเพิ่มขึ้นมาจากการเดินในแต่ละก้าวเท่านั้น
^
^
แต่มันยังรวมถึงความรู้สึกของหัวใจ ที่ค่อยๆ ก่อร่างสร้างเยื่อก่อใยจนปกคลุมหมดใจ
จากที่เคยมีแค่ผนัง บางๆ ให้กลับหนาและเต็มเปี่ยม...ขนาดนี้ได้
แม้ว่าพื้นที่แต่ละ ส่วนยังคงมีที่ว่างเหลือเพียงพอที่จะเติมให้มันเต็มได้มากกว่าที่เห็น
แต่ในเมื่อเราเดินมาจนสุดทางที่ไม่มีทางข้างหน้าให้เดินได้อีกต่อ ไป
อีกทั้งชีวิตและความรู้สึกของคน...มันก็ไม่สามารถที่จะย้อน กลับถอยหลัง
เพื่อลบร่องรอยที่เคยถูกจารึกลงไปแล้วให้เหมือน กับในวันแรก ณ จุดเริ่มต้นได้
ดังนั้นวันนี้...ก็คงจะไม่มีสิ่งใดที่ จะดีมากไปกว่าการ "หยุดนิ่ง"
รอเวลาให้เข้มแข็ง และมีแรงพอที่จะก้าวกระโดดออกไปข้างทาง...
ขอบคุณทุกๆ คนจริงๆ ที่ถึงแม้จะไม่เคยเกี่ยวพันหรือรู้จักกันมาก่อน
ก็ยังมีน้ำใจและสิ่งดีๆ มอบให้กันอยู่เสมอ...
พวกคุณหลายคน ทำให้ดิฉันรู้สึกว่าถึงแม้ในตอนที่มองไม่เห็น ใคร
แต่พวกคุณทุกๆ คนก็ยังจะอยู่ตรงนี้....อยู่ที่นี่...เพื่อกันและกันเสมอ....
ขอบคุณมากๆ ค่ะ...
และเป็นเกียรติ อย่างสูงจริงๆ ถ้าดิฉันได้ไปอยู่ใน ลิสต์ Favorite ของ ใคร
ไม่อยากจะพูดแบบนี้เลยแต่คงต้องบอกว่า...ต่อไปนี้คุณ สามารถที่ลบออกได้ค่ะ
เพราะคงยังมีเพื่อนใหม่ๆ อีกมากมายรอ ที่จะได้รับเกียรติใช้เนื้อที่ตรงนั้น ในบ้านคุณอยู่
ส่วนสำหรับตัว เองแล้วจะพยายามหมั่นแวะไปเยี่ยม
จะพยายามแวะไปทักทาย ทุกคนที่เก็บไว้อยู่ในลิสต์ของตัวเองเสมอ...
(ลิสต์ยาวไม่แพ้ ของ คุณหัวใจเดินทางเหมือนกันค่ะ)
อยากจะเอ่ยชื่อเสียจริงๆ....อยากจะกล่าวขอบคุณเป็นรายบุคคล...
เพราะทุกคนสำคัญทั้งนั้น แต่ก็คงทำไม่ได้.....ขอโทษนะคะ....
และสำหรับใครที่ไม่ได้มีรายชื่อในลิสต์ แต่ได้มี โอกาสหลงเข้ามาเจอเอนทรี่นี้เข้าละก็
สวัสดีค่ะ...ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ..และลาก่อน ค่ะ...ถ้ามี โอกาสจะกลับไปเยี่ยมเยียนนะคะ
ช่วงนี้สุขภาพไม่ ค่อยดีเท่าไหร่..พยายามจะไม่นอนดึกมาก
แต่จะหาเวลาไปเยี่ยม แน่นอนค่ะ..
ท้าย สุดขอขอบคุณ Exteen ชุมชนแห่งนี้ที่มอบเนื้อที่อันแสนอบอุ่นและสุขสบาย
ให้ได้พัก พิงขอบคุณเพื่อนบ้านที่น่ารักซึ่งช่วยแลกเปลี่ยนประสบการณ์ความคิดเห็น
และแนะนำสิ่งดี ๆ... เป็นกำลังใจให้กันเสมอ
ขอบคุณไดฮับ(diaryhub) ไดอารี่ออนไลน์เล่มแรกในชีวิต
ที่เคยให้ที่พักพิงจนถึงวาระสุดท้ายที่ปิดตัวลงซึ่งเป็นโอกาสที่ทำให้ได้มาที่นี่
และที่จะลืมไป ไม่ได้เลย..
ต้องขอขอบคุณ "คุณ" ที่แนะนำให้ฉันได้รู้จักการเขียนไดอารี่...
รวมถึงตลอดเวลาที่ ผ่านมาถึง 3 ปี "ขอบใจ จริงๆ"
ขอบใจ จริง ๆ
อยากขอบใจสักครั้งหนึ่ง ถึงคนที่เคยซึ้งใจ
สุดท้าย ก็จากกันไป และเหลือทิ้งไว้เพียงแค่ความทรงจำ
อยากขอบใจที่สอนให้ ฝันและใฝ่จนชื่นฉ่ำ
และสอนให้เจ็บให้ช้ำ ให้จำบทเรียน ที่แพงเหลือหลาย
*ถ้าหากครั้งนี้ ไม่มี เธอลวงหลอก ไว้
ฉันนี้คงงมงาย เห็นรักดีเกินไปไม่มีวันจะรู้
ฉันเจ็บครั้งนี้ ฉันมีเธอเป็นดั่งครู
สอนฉันให้เข้าใจ รักร้าวเป็นเช่นไร ขอบใจจริงจริง
( ซ้ำทั้งหมด )
ฉันแพ้จนเข้าใจ รักร้าวเป็นเช่นไร ขอบใจจริง จริง
